คุณประโยชน์ ที่หลวงพ่อให้นึกถึงบุญที่ปลื้มๆ

เรื่องของ พระสัปปทาสเถระ ที่บวชมานานถึง 25 พรรษา แต่ยังไม่บรรลุธรรมสักที จึงทำให้ท่านทุกข์ใจจนคิดฆ่าตัวตาย ด้วยการจะเอามีดปาดคอตนเอง

แต่ในขณะนั้นท่านหวนนึกถึงบุญที่ได้รักษาศีลในขณะบวชมาตลอดชีวิต ซึ่งขณะที่นึกก็พลันเกิดความปีติแผ่ซ่านไปทั่วทั้งสรีระ

เพราะท่านสามารถรักษาได้อย่างบริสุทธิ์บริบูรณ์ปราศจากมลทินใดๆ และด้วยความปีติอย่างเปี่ยมล้นนี้เอง จึงเกิด “สุข” และ “เอกัคคตา” ขึ้นตามลำดับ

จนทำให้จิตตกศูนย์ ใจรวมเป็นหนึ่ง บรรลุอรหัตผลในขณะนั่นเอง

นี่คือ คุณประโยชน์อย่างสูงสุดในการนึกถึงบุญที่ตนเองเคยทำจนเกิดความปลื้มปีติ ทั้งๆ ที่ตลอดชีวิตที่บวชนั้น แม้ท่านพยายามอย่างไรก็ไม่สามารถเข้าถึงธรรมได้สักที
ด้วยเหตุนี้ หลวงพ่อท่านจึงมักจะสอนให้เรานั่งหลับตา แล้วหมั่นนึกถึงบุญที่เราเคยทำในอดีตบ่อยๆ โดยให้นึกจนเกิดความปลื้มปีติให้ได้


เพราะความปลื้มปีติจะทำให้เราลัดผ่านขั้นตอนของวิตก วิจาร ไปอย่างง่ายๆ จนเกิดปีติ สุข เอกัคคตา คือ ตกศูนย์เข้าถึงดวงปฐมมรรค และเข้าถึงพระธรรมกายภายในได้ในที่สุดนั่นเอง
“สู้ด้วยบุญ “
#แชร์ต่อได้บุญ