" ให้ลูก ๆ ทุกคน ระวังรักษาตัวเองให้ดี
อย่าให้เป็นอะไรไป
โดยความประมาท
หรือมีเหตุที่ต้องให้หลุดไป
จากการสร้างบารมี
ให้เรารักษาให้รอดพ้นจากภัยต่างๆ
เพราะเราเป็นสมบัติของพระศาสนา

หลวงพ่อจะพูดให้ชัดลงไปเลยก็ได้ว่า

“เราเป็นสมบัติของธาตุธรรม”

เราต้องระวังรักษาสุขภาพกาย
โดยการบริหารกำลังกายให้
แข็งแรงเสมอ
สุขภาพใจก็ต้องรักษา
อย่าให้ความคิดที่ไม่ดีเข้ามาครอบงำเราได้
เราต้องรักษาใจและความนึกคิด
ในใจของเราให้เป็นกุศล
ให้เจริญงอกงามแต่ความดีเท่านั้น

บางครั้งหลวงพ่อก็มีหลายเรื่อง
บางครั้งตาไม่ได้มองเห็น
แต่จะถามถึงหรือทราบข้อมูล
อยู่เสมอ
คนเราจะเอาดีทางธรรมได้
ต้องไม่มีหวังในโลก เช่น
ไม่อยากร่ำรวย ไม่อยากแต่งตัว
ไม่อยากมีชื่อเสียง ฯลฯ
แล้วก็ต้องยอมลำบาก
เพราะหนทางการสร้างบารมี
ต้องอดทน
อยู่ทางโลกก็ต้องทนคนไม่มีศีล
อยู่ทางธรรมก็ต้องอดทนต่อ
เพื่อนสหธรรมิก
เพราะเราอยู่ร่วมกันเป็นทีมใหญ่

ความลำบากทำให้บารมีของเรา
เพิ่มพูนมากขึ้น
ความสบายต่างหากที่ฆ่าเรา
ถ้าเราติดความสบายแล้ว
จะไม่ยอมปรับตัว
ฝึกฝนตนเองให้เจริญในทางธรรม
ความสบายมีไว้เพื่ออำนวยความ
สะดวกในการสร้างบารมีเท่านั้น
ไม่ใช่มีไว้เพื่อให้เราติด
แล้วทำให้ความไม่ดีต่าง ๆ
เฟื่องฟู

การมาเกิดกับการตายของเรา
ไม่เหมือนชาวบ้าน
เราเป็นสมบัติของธาตุธรรม
เพราะธาตุธรรมส่งให้เรามาเกิด
ให้มาทำหน้าที่ปราบเขา
ไม่ใช่มาให้เขาปราบ
พวกเราถอดกายได้ ตายได้
แต่จริง ๆ แล้วเราไม่ตาย
เราเพียงแต่ถอดกาย
ธาตุธรรมก็เอาเราไปกลั่น
แก้ไข เติมบุญ
พอถึงเวลาก็ถอยลงมาสู้ใหม่
เราต้องตั้งเป้าหมายในใจได้ว่า
เราต้องไปถึงที่สุดแห่งธรรม
พอมาเกิดอีกกี่ครั้งก็ตาม
เราจะได้มีเป้าหมายในใจ
แล้วจะได้มาสร้างบารมี
ต่อจากภพก่อน ๆ

เราเป็นทหารกล้าแห่งกองทัพธรรม
ต้องตายในหน้าที่เท่านั้น
ถ้าหนีทัพหรือหลุดออกไป
ถ้าไปรู้ ไปเห็นขนสั้น ๆ
ของเราเนี๋ยจะลุกชัน
จากเส้นสั้น ๆ ไปถึงจักรวาล

พวกเราต้องทำหยุดนิ่ง
ที่ศูนย์กลางกายเท่านั้น
หลวงพ่อขอให้ทุกคนตั้งใจ
ทำตามวิธีที่หลวงพ่อแนะนำ
หลวงพ่ออยากให้ทุกคน
ในองค์กรทำ ๒ ข้อคือ:-

๑. ทำกิจวัตรให้สม่ำเสมอ
ตื่นนอน ตี ๔ ครึ่ง
นั่งธรรมะตามเวลาขององค์กร
กิจกรรมที่หมู่คณะมอบหมายให้
ก็รับผิดชอบให้ได้ดี
ดูตัวอย่างสาธุชนสิจ๊ะ
เขาทำงานไม่อยู่ในบุญเลย
เขากลับทำกิจวัตร (นั่งสมาธิ)
ได้ผล มีประสบการณ์ดี ๆ
หลวงพ่อไม่เข้าใจ
ยังสงสัยว่าเป็นเพราะอะไร
มีองค์กรไหนบ้าง
ที่เขากำหนดเวลานอนให้
มีแต่พวกเรานี่เหละ
หลวงพ่อต้องกำหนดเวลานอนให้
ก็ยังไม่ยอมนอน
ทำกิจกรรมกันเพลิน
แต่พอให้นั่งธรรมะกลับหลับเสียนี่

๒.ทำอย่างไร มโนปณิธานที่เรา
ตั้งใจไว้จะไม่เปลี่ยนแปลง
ที่เข้ามาในองค์กร
ตั้งใจจะประพฤติพรหมจรรย์
ทำวิชชากับหลวงพ่อ
มาสร้างบารมีกับหมู่คณะ
พออยู่ ๆ ไป เกิดอยู่ไม่ได้
เป้าหมายโนปณิธานเปลี่ยนไป
พูดคุยตักเตือนกันด้วย
เหตุผลก็รับไม่ได้
ใช้อารมณ์แทนเหตุผล
การมีกัลยาณมิตรสำคัญที่สุด
เป็นทั้งหมดของพรหมจรรย์
กับการที่เรายอมปรับตัวเข้าหา
หมู่คณะ ก็จะช่วยได้มาก
แต่ที่สำคัญสุด ๆ คือ:-

"ใจของเราเอง"

เราเป็นอนาคาริกมุนี
(นักบวชผู้ไม่ครองเรือน)
แล้วเราต้องคอยระวัง
ดูแลจิตใจของเรา
อย่าให้อกุศลทั้งความคิด
คำพูด และการกระทำเกิดขึ้น
ตัดฉับออกไปเลย
ถ้าสิ่งใดทำให้อกุศลงอกงาม
ถ้าเราจริงใจต่อการประพฤติพรหมจรรย์แล้ว
เราจะสละสิ่งที่ไม่เป็นประโยชน์
ต่อการสร้างบารมีออกไปได้
เช่นเดียวกับการปฏิบัติธรรม
ถ้าเราจริงใจก็ต้องปฏิบัติฝึกฝน
โดยใช้วิธีการที่ถูกต้อง
และทำสม่ำเสมอ

หลวงพ่อชวนทุกคนมาสร้างบารมี
วัดก็ชื่อวัดพระธรรมกาย
เพื่อให้ผู้ฟังนึกถึงสรณะ
และทุกคนในองค์กร
ต้องเข้าถึงธรรม
ถ้าเข้าไม่ถึง
มาปิดตาหลวงพ่อตอนตาย
ถึงอย่างนั้นหลวงพ่อก็ไม่รู้ว่า
จะปิดตาลงหรือเปล่า
หลวงพ่อจะนอนตายตาหลับ
ปิดตาเองเลย
ถ้าลูก ๆ ทุกคนเข้าถึง
ธรรมกายสมกับชื่อวัด

คุณครูไม่ใหญ่

#ชัยตะวัน