โยมป้าผู้เย็บ ซ่อมแซมผ้าไตรจีวร ของพระวัดพระธรรมกาย

“โยมป้าเสาวรส ปัทมะลางคุล”

ก่อนหน้าที่วัดจะปรับปรุงพื้นที่เพื่อสร้างอาคารที่พัก จะมีโรงพัสดุ ที่ติดปากเรียกกันว่า “โรงเขียว”

ข้างหน้าตึกสงฆ์จะมีห้องเล็กๆ ที่เก็บสบง อังสะ จีวรไว้เต็มห้อง มีเค้าเตอร์เล็กๆหน้าห้อง มีช่องไม้สำหรับวางผ้าเพื่อส่งซ่อม เวลาเดินผ่าน ก็จะเห็นคุณป้าท่านนี้ นั่งที่โต๊ะเย็บผ้า ซ่อมสบงอังสะ บางวันก็นั่งสมาธิ

สมัยนั้นผมยังเป็นเณร เดินผ่านไปกับ PhramahāKan Dhammasāro ยังคุยกันว่า สงสารคุณป้าจัง มานั่งเย็บผ้า ซ่อมสบงที่ขาด อังสะที่กระดุมหลุด อยากให้ป้าได้พัก ลูกหลานอยู่ที่ไหนกันนะ ไม่มาอยู่ด้วย ดูแลกันหรอ

มาวันนี้ถึงได้ทราบว่า สิ่งที่คุณป้าทำนั้น เป็นวิชาความรู้ที่คุณป้าถนัด และตัดสินใจมาทำด้วยตัวเอง เพื่อถวายประโยชน์แด่พระศาสนา ทราบว่า คุณป้าได้เย็บผ้ารับประเคน ตาลปัตร ฯลฯ สำหรับใช้ในงานสลายร่างคุณยายเมื่อปี พ.ศ.๒๕๔๕ อีกด้วย

คุณป้าท่านดูแลตัวเองอย่างดี ทานอาหารต้นทาง แม้วัย ๙๕ ก็มีความจำเป็นเลิศ แม้วันสุดท้ายของชีวิต คุณป้ายังขยับเท้า ทำท่าเดียวกันกับเวลาใช้เครื่องจักรเย็บผ้าสมัยก่อน เรียกว่า “ทำบุญจนคุ้น”

เป็นต้นแบบการสร้างบารมี ด้วยการทำทาน ก่อนจะทานข้าวเช้า นั่งสมาธิทุกวันเป็นกิจวัตร ถือศีล ๘ ทุกวันอย่างเคร่งครัด ตกมืดก็ทำหน้าที่กัลยาณมิตรโทรเพื่อแจ้งข่าวบุญ

สิริอายุ ๙๕ ปี

ขออนุโมทนากับโยมป้าครับ