ในยุคต้นพุทธกาลยังไม่มีการเข้าพรรษาเพราะฉะนั้นตลอดทั้งปี เมื่อพระภิกษุคิดว่าจะไปเทศน์ไปสอนญาติโยมที่ไหนท่านก็จะไป หรือถ้าไม่ได้ไปเทศน์ไปสอนใครแต่เห็นว่าที่ไหนเงียบสงัดดี เหมาะแก่การบำเพ็ญภาวนาท่านก็จะไป ส่วนมากก็จะอยู่ในเขตที่เป็นป่าเป็นเขาไกลจากตัวเมืองซึ่งมักต้องผ่านไปในชนบท

ในฤดูฝนที่ชาวบ้านทำไร่ทำนากันเมื่อพระภิกษุก็เดินผ่านไปก็มีโอกาสย่ำข้าวกล้าทำให้ชาวบ้านเดือดร้อนเขาก็มาฟ้องพระสัมมาสัมพุทธเจ้าว่าพระภิกษุเดินย่ำข้าวที่ปลูกไว้ช่วงฤดูฝนนกกายังอยู่รัง ทำไมพระภิกษุถึงไม่อยู่ประจำวัด

พระสัมมาสัมพุทธเจ้าจึงกำหนดให้พระภิกษุจำพรรษาช่วงหน้าฝน 3 เดือน คือ ตั้งแต่แรม 1 ค่ำเดือน 8 จนกระทั่งขึ้น 15 ค่ำเดือน11 การที่พระภิกษุอยู่เป็นหลักแหล่งต่อเนื่องตลอด 3 เดือน ก็จะมีโอกาสศึกษาและปฏิบัติธรรมได้สะดวกและเต็มที่

สำหรับญาติโยมทั้งหลายตั้งแต่โบราณเมื่อถึงวันเข้าพรรษาก็อธิษฐานพรรษากันเหมือนกัน คือ อธิษฐานว่า พรรษานี้นิสัยไม่ดีที่มีอยู่ก็จะตั้งใจแก้ไขเช่น บางคนดื่มเหล้าเมื่อเข้าพรรษาก็อธิษฐานว่า พรรษานี้เลิกเหล้าเด็ดขาดบางคนสูบบุหรี่ก็อธิษฐานว่า อย่างน้อยพรรษานี้จะเลิกบุหรี่ให้ได้เด็ดขาดหรือ พรรษานี้จะตั้งใจให้ทาน นั่งสมาธิทุกวัน จะรักษาศีลให้บริสุทธิ์

หรือบางคนก็พยายามทำบุญให้มากกว่าเดิม เช่น ก่อนเข้าพรรษา ตักบาตรบ้าง ไม่ตักบาตรบ้าง วันไหนมีโอกาสก็ทำวันไหนขี้เกียจก็ไม่ทำ แต่ช่วงเข้าพรรษาพระอยู่พร้อมหน้าพร้อมตากันจึงอธิษฐานว่าจะตักบาตรทุกเช้าตลอดสามเดือน เป็นต้น นี้เป็นธรรมเนียมที่ปู่ย่าตาทวดทำกันมา

#เข้าพรรษาเข้าถึงธรรม #เข้าพรรษา #อธิษฐานจิต #รักษาศีล #ศีลสมาธิปัญญา
#ผู้นำแสงสว่างออนไลน์ #วัดพระธรรมกาย